Tuesday, November 22, 2016

เจียเลือกหมู่

เจียเลือกหมู่

เจียนี้ ถือว่าตนก็มีปีกเหมือนนก เเละมีหูเหมือนตัวไหวติงอื่น ๆ

เมื่อนกยกหมู่ไปสู้กับตัวไหวติงอื่น เจียจึ่ง บ่อยากเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง

เมื่อหมู่ของนกมีท่าทีว่าจะลุ เจียก็ป่าวตัว ไปเข้ากับฝ่ายนก

แต่ครั้นฝูงนกมีท่าทีว่าจะพ่าย เจียก็จะบินไปเข้าฝูงกับตัวไหวติงอื่น ๆ

ต่อมานกสู้จนใกล้จะลุ เจียก็บินกลับมาอยู่ฝ่ายฝูงนกแถม

เมื่อนกกับตัวไหวติงทังหมด ตกลงกันว่าจะหยุดสึก เเละเป็นเพื่อนต่อกัน ทังสองฝ่ายต่างจึ่งขับไล่เจ้าเจีย โดยบ่ยอมให้มันเข้าฝูงด้วย

เจ้าเจียอับอายมากหลาย จึ่งไปซ่อนตัวอยู่ในถ้ำ จะออกมา ก็ออกมาเพื่อหาของกินในตอนกลางคืนเท่านั้น

เรื่องเล่านี้สอนให้รู้ว่า "ผู้ที่ขาดความแท้ใจ มักบ่มีผู้ใดอยากคบหาด้วย"

Friday, January 29, 2016

สิงโตป่วย


(เวอร์ชั่นเดิมเค้า: http://นิทานอีสป.net/p=12)

เมื่อครั้งหนึ่ง มีสิงโตตัวหนึ่งได้มาถึงแผวช่วงสุดท้ายของสายใจชีวิต มันนอนป่วยรอถ้าความตายใกล้ ๆ ถ้ำของมัน มันหายใจอย่างแผ่วเบา สัตว์ตัวมีใจต่าง ๆ พากันมารายล้อมรอบตัวสิงโต และย้ายตัวเข้าไปใกล้เรื่อย ๆ เมื่อเห็นว่ามันช่วยตัวเก่าตัวเองไม่ได้ พอหมู่ฝูงสัตว์ตัวมีใจแน่ใจว่าสิงโตกำลังพวมจะตาย พวกมันคิดคึดกับตัวเองตัวเก่าว่า “ตอนนี้ถึงฮอดยามแล้วที่จะเอาคืนคู่ปรับเก่าที่แสนสวกดุร้าย” ดังนั้นหมูป่าจึ่งเข้ามาและเอาเขี้ยวแทงไปที่ตัวสิงโต แล้วพ่อวัวตัวหนึ่งก็ใช้เขาของมันขวิดสิงโต แต่ว่าสิงโตยังคงนอนแน่นิ่งหนิมช่วยตัวเองบมิได้อยู่ต่อหน้าหมู่มัน ด้วยเหตุเค้าเหง้านี้ เมื่อเจ้าลารู้สึกปลอดสิ่งหน้ากลัวอย้านดีแล้ว มันก็ย่างก้าวเข้ามา หันหางไปกินสิงโตและใช้ตีบหลังถีบหน้าสิงโต “นี่คือความตายอย่างสองเท่าตัว” สิงโตครางร้อง

มีบางคำที่ไม่สามารถใช้คำรากเค้าไทยแท้ ๆ จึ่งยืมมาจากภาษาไทอื่น 
สัตว์ = ตัวมีใจ (จากไทใหญ่)
ชีวิต = สายใจ (จากไทใหญ่)
เหตุ = เค้าเหง้า (จากไทขืน)
ตัวเอง (เอง ข.) = ตัวเก่า (จากคำเมือง)

นอกจากนี้ยังมีการเติมคำจากภาษาไทอื่นด้วย ได้แก่
แผว, ฮอด = ถึง
คึด = คิด
ถ้า = รอ
พวม = กำลัง (ข.)
สวก = ดุ
หนิม = นิ่ง
อย้าน (หย้าน) = กลัว

หมาที่ซื่อใส

หมาที่ซื่อใส 

เรือนหลังหนึ่งเลี้ยงหมาเอาไว้เฝ้าเรือน หมาตัวนั้น ซื่อใสมากนัก ในยามกลางคืนเมื่อตอนที่มันนอนหลับ ถ้าหากได้ยินเสียงแปลก มันก็จะลุกขึ้นมาเห่าบมิขาด เพื่อเตือนสิ่งที่หน้ากลัวเเก่เจ้าของเรือน

คืนหนึ่ง มันไ้ด้ยินเสียงฝีตีนคนย่ำใบไม้ดังกรอบเเกรบ เเผ่วเบาที่ใกล้รั้วเรือน

เเม้จะได้เห็นว่าเป็นคนใดมันก็ส่งเสียงเห่าทำเร็ดเสียงขู่ไว้ก่อน

เจ้าหัวลักจึ่งโยนเนื้อชุบยาเบื่อชิ้นหนึ่งเข้ามาในรั้ว หมาเฝ้าเรือนย่างก้าวเข้าไปดม ๆ เเต่ก็บมิกิน

มันยังคงเห่าต่อไปจนพอเจ้าของเรือนออกมาดูผ่อ เเล้วก็ช่วยกันจับคนลักได้ในที่สุด  

Saturday, July 25, 2015

หอคอยเมืองบาเบล

หอคอยเมืองบาเบล

1 แต่ก่อนตอนต้นนั้น ผู้คนในเมืองล่างปากความว่าถ้อยเดียวกัน 
2 อยู่มาวันหนึ่ง เขาได้ยกย้ายกลายย่างไปทางตาวันออก เขาจึ่งพบปะทุ่งราบเพียงแห่งหนึ่งในดินแดนซีนาร์
แล้วได้ก่อถิ่นตั้งถานอยู่ที่นั้น
3 เขาได้ปากว่า "เอาเถิด เราพากันแต่งปั้นดินจี่ แล้วแผดเผาให้มันแขงดี"
ดั่งนั้น เขาจึ่งมีดินจี่เพื่อก่อสร้าง และมีอยางใช้ตางปะทาย
4 แล้วเขาปากว่า "บัดเดียวนี้ เราพากันสร้างบ้านแปลงเมืองของเรา พร้อมทังก่อสร้างหอคอย 
อันมียอดปลายสูงค้ำฟ้า เราต้องก่อชื่อสร้างเสียงไว้ เพื่อเราจะบ่ได้พลัดพรากจากกันไปในเมืองลุ่มเมืองล่างนี้"
5 แล้วเจ้าฟ้าจึ่งลงต่ำมาเบิ่งดูเมืองและหอคอยสูงส่งที่ผู้คนได้ก่อสร้างขึ้น
6 เจ้าฟ้ากล่าวว่า "บัดเดียวนี้ ผู้คนท้อนโรมกันเป็นอันหนึ่งอันเดียว เขาปากความว่าถ้อยเดียวกัน 
นี้ก็เป็นเพียงขั้นกกต้นที่เขาได้เร็ดมาในขั้นต่อไป เขาก็ช่างเร็ดทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาใคร่อยากเร็ด
7 ดั่งนั้น เราต้องลงไปเร็ดให้ความถ้อยของเขาแตกต่างห่างเหินกัน 
เพื่อเขาจักปากว่าบ่เข้าอกเข้าใจกันอีกแถม"
8 แล้วเจ้าฟ้าเร็ดให้เขาพลัดพรากจากกันไปอยู่ทั่วหนทุกแห่งในแหล่งหล้าเมืองลุ่ม
เขาจึ่งหยุดเซาสร้างบ้านแปลงเมืองนั้น
9 ด้วยการนี้ เมืองนี้จึ่งมีชื่อเอื้อนว่าบาเบล ย้อนเพื่อว่านี้เป็นแหล่งที่เจ้าฟ้า ได้เร็ดให้ความถ้อยของเขาแตกต่างห่างเหินกัน 
และเร็ดให้ผู้คนพลัดพรากจากกันไปก่อร่างสร้างตัวทั่วทุกหนแห่งในดินเมือง

Sunday, June 21, 2015

ผู้ผิดทางเมืองขั้นตายกับแม่

ผู้ผิดทางเมืองขั้นตายกับแม่

ครั้งคราหนึ่ง หึงนานมาแล้ว มีลูกอ่อนค้อหนึ่งลักเอาหนังสือของเพื่อนฝูงกลับคืนมาเรือน แม่ของลูกอ่อนเห็น แต่แทนที่จักอยุดห้ามและสั่งให้เอาไปคืน พลัดกลับดันกล่าวชื่นชมว่าลูกของตัวนั้น เก่ง อันเร็ดให้ลูกอ่อนค้อนั้น ได้ใจลักเล็กเอาน้อยของผู้อื่นนำมาให้แม่อยู่เรื่อย ๆ แม่ของมันก็เปิดเผยความเพิงพอใจทุกครั้งทุกคราว

ครันใหญ่กล้าหน้าบานเป็นบ่าวมันก็เข้าไป ลักเอาของที่เรือนอย้าวหลังหนึ่งและข้าผู้เป็นเจ้าของเรือนตาย

เมื่อเจ้าหน้าที่บ้านเมืองจับตัวได้จึ่งถูกตัดสินให้ตัดสายใจ
ผู้เป็นแม่รู้แจ้งเห็นข่าวก็ร้องไห้ไหม้ใจตีอกชนตัววิ่งแล่นตามลูกของตัวพร้อมกับร่ำไห้ว่า

“โท่ลูกเอย เร็ดอันใดเจ้าถึงเร็ดผิดคิดร้ายถึงเพียงนี้” 

"แม่อย่าร้องไห้เลย” ผู้ผิดทางเมืองผู้เป็นลูกชายกล่าวเสียงเย็นชาขานิ่ง
“ตอนที่ลูกเป็นลูกอ่อน เที่ยวลักเอาของผู้อื่นมาให้ ครันถ้าแม่ดุด่าสั่งสอนแทนที่จักชื่นชมให้ท้าย วันนี้ลูกจักจำต้องถูกตัดสายใจคา”

ความเล่าขานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า "รักวัวให้ผูก รักลูกให้ตี อยากให้ลูกให้ดีต้องอบรมสั่งสอน"

คนขี้เหนียวกับทองฅำ

คนขี้เหนียวกับทองฅำ 

ผู้ชายค้อหนึ่งเป็นคนขี้เหนียวเดียวดาย มักจักเอาสินเฝ้าเข้าของฝังดิน ไว้รอบอย้าวรอบเรือนบ่ยินยอมนำมาใช้จัดจ่ายให้เป็นหมากดีมีค่า

ต่อมาผู้ชายหวาดหวั่นสั่นกลัวว่าจักบ่ปลอดพ้นหนร้ายครันถ้าฝังเงินฅำ ไว้หลากหลาย เเห่งหน จึ่งค้าขาย
สินเฝ้าเข้าของทังหมดสิ้นเสี้ยงเเล้วซื้อทองฅำเเท่งหนึ่ง มาฝังไว้อยู่ที่หลังเรือนอย้าว เเล้วหมั่นไปเฝ้าแลเฝ้าดูทุกมื้อทุกวัน

คนรับใช้ผู้หนึ่งขี้อยากรู้เรื่องผู้อื่นจึ่งแอบลักติดตามไปเบิ่งดูอยู่ที่หลังเรือนอย้าว เเล้วก็ขุดคุ้ย เอาฅำเเท่งไปเสีย

ผู้ชายขึ้ถี่ขี้เหนียวมาพบพ้อผ่อเห็นหลุมที่ว่างเปล่าในวันต่อมาก็เสียใจใคร่ตาย ร้องห่มร้องไห้ไปบอกเล่าขานปันให้กับเพื่อนบ้าน

เพื่อนบ้านจึ่งเเนะนำด้วยคำเหยียดเสียดสีว่า

"เจ้าก็เอาก้อนดินจี่ใส่ในหลุมเเล้วคึดว่าเป็นเงินฅำแล่ ย้อนว่าถึงอย่างใดเจ้าก็บ่เอามาใช้สอยอยู่เเล้ว"
 

ความเล่นขานนี้บอกสอนให้รู้ว่า "ของมีค่า ถ้าบ่นำมาเร็ดให้เป็นหมากดีมีค่าก็ย่อมเป็นของไร้ค่า"

Thursday, July 3, 2014

คำร้อง ขอใจเจ้าแลกตัวนับเอิ้น (ขอใจเธอแลกเบอร์โทร) - หญิงลี ศรีจุมพล

เนื้อคำร้องเขียนในคำไทเก่า

แวบเดียวเพียงดู ก็ทำให้รู้ว่าเจ้าเน้อโดนหัวใจ
อยากบอกเหลือเกินว่าเจ้าหน้ารักเพียงใด
ดัดมากไปกลัวมันบ่ดีบ่งาม

ก็จึ่งทำท่า ทำเป็นอ้อมค้อมทำเป็นว่าดูเย็นๆ
จนเจ้ามาขอ ตัวนับเอิ้นเข้าทางแล้วเอ๋ย
อยากบอกแท้เด ถึงเรือนให้ฟ้าวเอิ้นหา

ตัวนับเอิ้นอื่น จะได้ยินเสียงคอยสาย
อย่าง อย่าง อย่าง ว่าให้คอย
แต่ตัวนับนี้ จักได้ยินเสียงใจบอกว่า...

ท่านนั้นทึกเข้าสู่การรับใช้รับฝาก หัวใจ
ลงหมายคัวนับฝากไว้ตัวเอากลับไป ใจให้เก็บปิ่นปัว
ยอมทนเจ้าแล้ววันนี้เพียงตอนต้น เห็นหน้า
ฝากไว้กับข้านาหัวใจของเจ้า แลกตัวนับเอิ้น โอ๊ะ โอ โอย

ใจคงขาดหวิว หากเจ้าโดนซิวย้อนมีมือดีลักไป
รักตอนต้นของข้า บ่รู้มีแถมเมื่อใด
เอาใจแลกใจ อย่างนี้ไว้ก่อนและดี

ตัวนับเอิ้นอื่น จะได้ยินเสียงคอยสาย
อย่าง อย่าง อย่าง ว่าให้คอย
แต่ตัวนับนี้ จักได้ยินเสียงใจบอกว่า...

ท่านนั้นทึกเข้าสู่การรับใช้รับฝาก หัวใจ
ลงหมายคัวนับฝากไว้ตัวเอากลับไป ใจให้เก็บปิ่นปัว
ยอมทนเจ้าแล้ววันนี้เพียงตอนต้น เห็นหน้า
ฝากไว้กับข้านาหัวใจของเจ้า แลกตัวนับเอิ้น โอ๊ะ โอ โอย