Saturday, August 20, 2011

หมวกแดงน้อย Little Red Riding Hood

หมวกแดงน้อย
ชาร์ลส์ เปรรอลต์

ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กญิงน้อยผู้งามคนนึงกินอยู่ในหมู่บ้าน แม่ของเพื่อนรักเพื่อนมาก แต่ยายของเพื่อนรักเพื่อนมากยิ่งกว่าอีก แม่ญิงผู้นี้คือคนผู้แปลงหมวกน้อยสีแดงให้แก่เพื่อน มันเข้ากับเพื่อนมาก ทุกคนในหมู่บ้านจึ่งร้องเพื่อนว่า “น้องน้อยหมวกแดง”
วันนึงเมื่อแม่ของเพื่อนแปลงเข้านมแล้วแล้วก็บอกเพื่อนว่า “ไปแล่ ลูกแม่ ไปดูว่ายายเจ้าเป็นอย่างใดบ้าง แม่ได้ยินว่าเพื่อนป่วยอยู่ เอาเนยก้อนนี้และเข้านมไปให้เพื่อนเสีย”
น้องน้อยหมวกแดงก็รีบออกจากเรือนไปหายายผู้กินอยู่ในอีกหมู่บ้านนึง
เมื่อเพื่อนไปถึงป่าไม้ก็พบหมาป่าผู้ใคร่อยากกินเพื่อน แต่มันบ่กล้าเพราะยามนั้นมีคนตัดไม้อยู่มากมายใกล้ๆ ป่า มันถามเพื่อนว่าจักไปแห่งใด ด้วยความที่เพื่อนบ่รู้ว่ามันร้ายแรงที่จักจากับหมาป่า จึ่งตอบว่า “ข้าทึกไปหายายข้าเพื่อที่จักเอาเนยก้อนนี้กับเข้านมไปให้เพื่อนอยู่”
“เพื่อนอยู่ไกลจากที่นี่บ่” หมาป่าถาม
“ก็...” น้องน้อยหมวกแดงตอบ “เพื่อนอยู่ผ่านจากโรงสีโรงนั้นไป เจ้าเห็นบ่ คือเรือนต้นของหมู่บ้านนั่นหละ”
“อ้อ” หมาป่าว่า “ข้าก็จักไปหาเพื่อนเหมือนกัน ข้าจักไปทางนี้นะ แล้วเจ้าไปทางนั้น รามาดูกันว่าคนใดจักไปถึงก่อน”
หมาป่าแล่นไปอย่างไว โดยใช้ทางอันสั้นที่สุด แต่เด็กญิงน้อยนั้นกลับไปทางอ้อม โดยมัวแต่แล่นไล่แมลงและเทียวเหล้นเก็บหมากไม้กับดอกไม้ ในบ่ช้าหมาป่าก็ไปถึงเรือนยายก่อน มันจึ่งเคาะปากตู ก๊อกๆ
“ผู้ใดอยู่นั่นฤๅ”
“หลานสาวเจ้า น้องน้อยหมวกแดง” หมาป่าว่า โดยปีบเสียง “ข้าเอาเนยกับเข้านมอันแม่แปลงมาให้”
ยายแสนดีผู้อยู่บนที่นอนเพราะป่วยก็ตอบกลับว่า “ดึงกลอนออกนะลูก และบัดเดียวปากตูก็จักเปิดได้”
หมาป่าจึ่งดึงกลอนออกอันทำให้ปากตูเปิด แล้วมันก็โดดขึ้นที่นอนแม่ญิงเถ้าใจดีนั้นและกินเพื่อน ด้วยความหิวจากการที่บ่ได้กินอันใดเลยในสามวันที่ผ่านมา จากนั้นมันปิดปากตูและขึ้นที่นอนยายแก่ โดยนอนคอยน้องน้อยหมวกแดงผู้มาเคาะปากตูทีหลัง ก๊อกๆ
 “นั่นคนใดฤๅ”
น้องน้อยหมวกแดงเมื่อได้ยินเสียงอันใหญ่ของหมาป่าก็ตื่นกลัวตอนต้น แต่เพื่อนคึดว่ายายเป็นหวัดและเสียงแหบ จึ่งตอบ “หลานสาวเจ้า น้องน้อยหมวกแดง ข้าเอาเนยกับเข้านมอันแม่แปลงมาให้”
หมาป่าร้องตอบเพื่อน โดยแปลงเสียงให้นุ่มยิ่งขึ้นเท่าที่มันแปลงได้ “ดึงกลอนออกนะลูก และบัดเดียวปากตูก็จักเปิดได้”
น้องน้อยหมวกแดงดึงกลอนออกและปากตูก็เปิด
หมาป่าเมื่อเห็นเพื่อนเข้ามาจึ่งบอกกับเพื่อน โดยนอนแอบอยู่ใต้ผ้าคลุมที่นอน ว่า “วางเนยกับเข้านมลงบนม้านั่งเสีย และเข้ามาหายายบนที่นอนแล่”
น้องน้อยหมวกแดงถอดเสื้อผ้าออกและปีนขึ้นที่นอน เพื่อนแปลกใจมากเมื่อเห็นการใส่ชุดนอนของยายเพื่อน จึ่งบอกว่า
“ยายข้า แขนใหญ่แท้”
“ก็เอาไว้กอดเจ้าใด หลานข้า”
“ยายข้า ขาใหญ่แท้”
“ก็เอาไว้แล่นเหล้นกับเจ้าใด หลานข้า”
“ยายข้า หูใหญ่แท้”
“ก็เอาไว้ฟังเจ้าใด หลานข้า”
“ยายข้า ตาโตแท้”
“ก็เอาไว้ดูเจ้าใด หลานข้า”
“ยายข้า เขี้ยวใหญ่แท้”
“ก็เอาไว้กินเจ้าใด”
และหลังจากคำเหล่านี้ หมาป่าชั่วช้านั้นก็โดดกินน้องน้อยหมวกแดงเสีย


ทางคึด: ลูกอ่อนทังหลาย หมู่ฝูงผู้ยิงสาวงามและร่างดีต้องบ่ว่าความกับคนต่างหน้า เพื่อว่าคันเขาเร็ดเชื้อนั้น เขาจักกลายเป็นของกินของหมาป่า. ข้าว่า "หมาป่า" แต่หมาป่ามีหลายเชื้อ. มีหมู่ฝูงที่ใจดี เสียงเบา อ่อนหวาน ใจเอย็น ผู้ตามฝูงสาวน้อยไปที่เรือนและเหนือจอมทางด้วย. และเป็นที่ดีเสียใจ ที่ชุมหมาป่าอ่อนหวานดีชุมนี้แหละ ที่ดีกลัวกว่าเพื่อน.