Wednesday, August 22, 2012

ซินเดเรลลา Cinderella

ซินเดเรลลา

ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีลูกอ่อนสาวผู้งามคนหนึ่ง. แม่ของสาวได้ตายไปแล้ว และ พ่อของสาวก็ได้มีเมียใหม่เป็นแม่หม้ายกับลูกสาวติดสองคน. ยามต้นแม่เลี้ยงก็ใจดี แต่เมื่อพ่อของสาวตาย ความแท้ของนางก็ออกมาให้เห็น. นางชังสาวนัก และ มักด่าสาวคู่ยาม. นางรักและเอ็นดูแต่ลูกสาวตัวเก่า. เพราะเช่นนี้ ซินเดเรลลาจึ่งกินอยู่อย่างคนรับใช้ และมิมีความดีใจเลย.

แม่เลี้ยงมิเคยให้เสื้อผ้าดีๆ ของกินดีๆ มิก็ยามให้พักผ่อนแก่สาวเลย. สายใจของสาวมีแต่ความเสียใจ.
"ไวๆ เข้า. ล้างพื้นให้งาม. แล้วมึงจักได้กินน้ำ." นางปากยามอ่านความเล่า.
"แต่ลูกล้างไปแล้วนาแม่." ซินเดเรลลาปาก อยืนหลังค่อมเหงือไหลเพราะถือถังน้ำหนักอยู่.
นางลุกขึ้น แล้วปาความเล่าลงพื้น. "อันใดนา. มึงเถียงกูมิได้นา. มึงล้างแล้วก็ล้างแถม." นางปากเสียงดังแล้วย่างไปที่อื่น.

ทุกวัน สาวต้องเร็ดการหนักทังวัน. สาวได้แต่นั่งพักตอนแลงเท่านั้น.


เช้าวันหนึ่ง มีคำป่าวในเมือง:

แพงคนเมืองทังหลาย

ตูข้า บ่าวรับใช้ของหอฅำเจ้าฟ้าหลวง ขอชวนสูเจ้าไปงานฟ้อนกินเลี้ยงหลวงในหอฅำหลวง เมื่อตาวันตกดินแล้ว. ในงานนี้ สาวทุกคนจักได้มียามดีจากฟ้าในการฟ้อนกับเจ้าชายหลวง และก็จักได้มียามดีจากฟ้าเป็นเจ้าญิงหลวงคนใหม่ด้วย. 
รักแพง

หมู่บ่าวรับใช้หลวง

แม่เลี้ยงกับเหล่าลูกสาวจึ่งตื่นเต้นนัก. ลูกสาวทังสองโดดกอดกันใหญ่.
"ห้าๆ เอาล่ะลูกๆ เขือจักต้องแต่งตัวให้งามแท้ๆ นา" แม่เลี้ยงปาก หัวไปปากไป.
"กูนี้ล่ะ จะเป็นเจ้าญิง." ลูกสาวคนที่หนึ่งปากใส่ลูกสาวคนที่สอง
"ฝันไปเถอะมึง กูนี้ล่ะจะได้เป็นคนเดียว." ลูกสาวที่สองปากฅืน
"พอแล้ว เป็นได้ที่เขือทังสองจักได้เป็นเจ้าญิงใหม่." แม่เลี้ยงปากกับลูก วางคำป่าวลง. "เขืออยุดแหกปากผิดใจกันได้แล้ว. บัดเดียวนี้เราต้องไปหาอันใดดีๆ มาใส่ไปงานกันเถิด."

เขาเจ้าจึ่งซื้อชุดเสื้อผ้าใหม่ เกือบใหม่ และ เครื่องพลอยทองฅำใหม่. เมื่อซินเดเรลลาได้ยินความป่าว สาวจึ่งใคร่ไปงานด้วย.
"ข้าอยากไปงานเลี้ยงกับเขาเจ้าบ้าง. แต่จะบอกแม่แนวใดเน้อ. อย้านโดนด่าแท้ๆ." สาวปากกับตัวเก่าเบาๆ.

สาวกลับไปห้องนอนตัวเก่า และ ร้องไห้ลงบนหมอน. 
"เร็ดแนวใดดี เร็ดแนว..แนว..แนวใดดี ฮือๆ แม่ข้าเอ๋ย แม่อยู่ที่ใดเน้อ ลูกคึดรอดเจ้าหนา." ปากแล้วเช็ดน้ำตาตัวเก่า.
สาวคึดถึงแม่ตัวเก่าหลายหลวง และทันใดนั้น ก็มีญิงฟ้ามาอยืนยิ้มอยู่หน้าสาว.

"เจ้าเป็นผู้ใดกัน" ซินเดเรลลาปากด้วยความตกใจ.
"เจ้าจ่งอย่าห่วงไปเลย แม่สาวน้อยเอ๋ย" ญิงฟ้าปาก "ข้ารู้ว่าเจ้าใคร่ไปงานกินเลี้ยงนั้นหลายหลวง. แล้วข้าคนเดียวนี้บะดาย ที่จักเป็นผู้ที่ส่งให้เจ้าไปสู่งาน..."

"แม่นแล้ว ข้าน้อยอยากไปหลาย แต่ซิเป็นไปได้แนวใด ข้าน้อย" ซินเดเรลลาปาก ส่ายหัวแล้วปาก. "เป็นไปบ่ได้ดอก."

ญิงฟ้ายิ้ม. 
"ข้าจักใช้คำสูงส่งจากฟ้าบะดาย อย่าห่วงเลย." ปากแล้วเอามือลูบหลังสาว.
และมิเหิงสาวก็แต่งตัวเหมือนเจ้าญิง. 
"ข้าน้อยรู้สึกยินดีหลาย มักหลาย เป็นดั่งฝันแท้ๆ ข้า.." สาวปากมิอยุดด้วยความดีใจ. ย่างหมุนไปหมุนมาด้วยความดีใจ.
ญิงฟ้าได้ชวนคนพาซินเดเรลลาไปยังหอฅำด้วย. 
"เจ้าดูแลสาวให้ดีนา." ญิงฟ้าบอกคนดูแล.

ซินเดเรลลามิอยากจักเชื่อสิ่งที่เห็นเลย. สาวมีความดีใจนัก. 
"ข้าฝันไปแน่ๆ เลย."
"แต่เหมือนความฝัน เจ้าจักต้องกลับเรือนเมื่อฟ้ามืดดี. เอาล่ะ ยามนี้เจ้าต้องไปงานแล้ว. ไปสายมิได้นา."
ซินเดเรลลาบอกความยินดีกับญิงฟ้าแถม แล้วหันหน้าไปทางหอฅำ.
"สูเจ้าดูแลตัวเก่าเน้อ." ญิงฟ้าบอกแล้วหายตัวไปกับลม.

เมื่อสาวเข้าไปในหอฅำ ก็แปลกใจหลายที่ได้เห็นความงามของแหล่งที่. 
"แม่ช่วย. ช่างงามหลายหลวง" สาวปากอ้า. มองซ้ายมองขวา.
สาวพบผู้คนรอบตัว ผู้ฟ้อนม่วนชื่นกันอยู่. 
"ขอทางข้า ขอทางข้า" สาวปาก.
มิช้านานเจ้าชายก็เข้ามาในห้องฟ้อน. ทุกคนอยุดฟ้อน และมองเพื่อน. 
"มาแล้วๆ" สาวคนหนึ่งใส่ชุดลายห่านปากขึ่้น ตบมือมักใจ.
"เงียบ. อย่าส่งเสียงดัง แล้วยิ้มหวานๆ เข้าไว้" แม่ของสาวเตือน.

เขาเจ้าต้องการพบกับเจ้าชาย แต่เจ้าชายทึกซอกหาผู้ใดอยู่ในฝูงผู้คน. เพื่อนตามหาเจ้าญิงในฝันนั้นบะดาย. เพื่อนเห็นซินเดเรลลาอยืนอยู่ใกล้ขั้นได เจ้าชายจึ่งย่างไปหาสาว ตามองมิปล่อย.
"สาวคนงามเอ๋ย เจ้าใคร่ฟ้อนเป็นเพื่อนข้าบ่." เพื่อนปาก ยิ้มงามนัก.
"เอ่อ.." สาวปากโดยความอาย. มองลงพื้นและเอามือจับผมตัวเก่า. "ข้า..ข้าน้อยยินดีอยากฟ้อนกับเจ้าฟ้าหลายหลวง."

ขาเจ้าทังสองคนฟ้อนด้วยกันเป็นยามนาน. เหมือนว่าเจ้าชายตกหลุมรักซินเดเรลลาเลย. ผู้คนก็พากันปากกัน.

"สาวคือผู้ใด."
"มิรู้นา."
"ผู้ใดกัน."
"ลูกเจ้าบ่."
"มิใช่ดอก."

"เจ้าช่างงามนัก." เจ้าชายมองตาสาวเมื่อปากคำเหล่านี้. "ข้ามิเคยพบคนใดงามเท่าเจ้าเลย. มันเหมือนกับฝัน." เพื่อนปากต่อโดยมิให้สายตาของทังสองหลุดออกจากกัน.
"ข้า..ข้าน้อย..ย." สาวปาก
"บ่ถ้าร้องตัวเก่าว่า ข้าน้อย ดอก. ข้า ก็พอ."
"ข้าน้.. ข้ารู้สึกยินดีหลายที่ได้พบเจ้าชาย." สาวปากมองพื้น
"มองหน้าข้าเถิด. แล้วบอกข้าใหม่. บ่ถ้ากลัวข้าเลย. ราสองคนเป็นคนรักกันได้."
สาวเร็ดตามคำเจ้าชาย "ข้า...ข้าบ่ได้อย้าน.." สาวปากพร้อมน้ำตา "ข้าเพียงแต่ดีใจหลายหลวง ย้อนข้าก็รู้สึกว่าคือในฝันคือกัน."
เจ้าชายยิ้มใหญ่ แล้วฟ้อนต่อ.


บัดเดียวนั้นเหมือนยามผ่านไปเพียงครึ่งฅืนบะดาย ซินเดเรลลาต้องกลับเรือนแล้ว ก่อนที่พวกแม่เลี้ยงกับพี่เลี้ยงจักกลับก่อน. 
"เสียใจข้า. ข้า..ข้าต้องไปแล้ว. ต้องเมือเรือน..." สาวปาก
เจ้าชายดึงมือสาวไว้. "ว่าอันใดกอ. เพราะอันใดเจ้าต้องกลับเรือน" เจ้าชายปากแล้วยกมือขึ่น "ช้าก่อนคนใคร่ของข้า."
สาวได้จื่อความอันญิงฟ้าได้บอกไว้ และ จึ่งแล่นหนีเจ้าชายไปลงยังขั้นได โดยมิปากความใดแถมเลย. เมื่อสาวแล่นอยู่นั้น เกือบข้างหนึ่งก็หลุดออกจากตีน แต่สาวมิกล้ากลับมาอยิบมันได้แล้ว.

เจ้าชาย ผู้บัดเดียวนี้ ได้ตกหลุมรักกับสาวแล้ว ก็แล่นไปอยิบเกือบของสาว 
"สูเจ้าทังหลาย จ่งไปตามหาสาวคนนั้นมาอย่างไวบัดเดียวนี้. อย่าให้สาวพ้นจากสายตาเลย." เพื่อนบอกเหล่าบ่าวใช้การของตัวเก่า. "ข้าจักมิมีวันพอใจจนกว่าข้าจักได้พบสาวอีกครั้ง."

เช้าวันต่อไป เหล่าคนใช้การจึ่งให้สาวทุกคนในเมืองลองใส่เกือบนั้นดู แต่มิมีหมากเลย. 
"หัวของเราต้องหลุดจากบ่าแน่" บ่าวใช้การหลวงปากกับลูกน้อง.

แต่เมื่อเขาเจ้าไปรอดเรือนของซินเดเรลลา เหล่าพี่เลี้ยงก็ลองใส่เกือบเหมือนกัน แต่ก็ใส่มิได้. 
"แต่มันเป็นเกือบของตูข้านา" ขาทังสองบอกบ่าวใช้การหลวง. 
"ข้าคิดว่าลูกสาวคงตีนบวมเพราะฟ้อนกับเจ้าชายหนักไป จึ่งใส่เกือบมิได้." แม่ของขาปาก แกล้งยิ้ม.
ซินเดเรลลาอยืนอยู่ตรงนั้น เหล่าคนใช้การจึ่งบอกให้สาวลองคือกัน. "สาวเอ๋ย. จ่งมาลองเกือบเสีย."

"ห้าๆ" เหล่าพี่เลี้ยงหัวเสียงดัง. ขาปากอ้ากว้างน้ำตาไหล. "มันใส่มิได้ดอก. และที่แท้แล้ว มันก็มิได้ไปงานด้วย. ได้แต่ทูพื้นล้างเรือนอยู่. ห้าๆ. หน้าหัวนัก."

แต่เมื่อซินเดเรลลาลองใส่เกือบ ก็ใส่ได้พอดี. 

"เป็นไปมิได้." แม่เลี้ยงปากโดยความร้าย คิ้วชนกัน และ ตาเหลือก. 

เจ้าชายก็ได้ท่องไปถึงที่นั้นเหมือนกัน เพื่อนจึ่งดีใจที่ได้พบเจ้าญิงในฝันแถม. 

"เจ้านี้บะดาย. เห็นหน้าเจ้า ข้าก็จื่อความได้แล้ว." เพื่อนปาก. "คนใคร่ข้าเอ๋ย. ข้ารักเจ้านัก. ข้าใคร่ให้เจ้ารู้ไว้." 
"เจ้าชายของข้า." สาวย่างเข้าไปใกล้ตัวเจ้าชาย แล้วมองตา. "ข้าก็รักเจ้าหลายหลวง. ข้าก็อยากให้เจ้ารู้ไว้คือกัน."

และเพื่อนก็พาสาวไปหอฅำของตัวเก่า และ มิช้าก็เอาสาวเป็นเมีย.

ซินเดเรลลาก็กินอยู่อย่างมีความดีใจคู่ยาม...

Adapted by Alif Silpachai

No comments:

Post a Comment