Friday, October 19, 2012

พีนอคคีโอ

นานมาแล้ว มีช่างตัดไม้ผู้เถ้าและเดียวดายคนหนึ่งชื่อ เจพเพทโท.  วันหนึ่ง เพื่อนแปลงหุ่นชักเชือกจากไม้กับเชือกเส้นเดียว. คืนนั้น หญิงฟ้าร่างงามตนหนึ่งออกมาเยี่ยมและเสกให้หุ่นชักเชือกตัวนั้นย่างและปากได้. 
"จากนี้ไป เจ้าจักมีสายใจ จักปากได้ ย่างได้ ดั่งลูกอ่อนแท้." เสกแล้วก็หายตัวไปกับลม.

เช้าวันต่อไปนั้น เจพเพทโทตื่นขึ้นมาแล้วก็พบหุ่นชักเชือกตัวนั้น.
เพื่อนถูตาตัวเก่า แล้วคลุกเข่า แล้วปากด้วยความตกใจ "เจ้าเป็นผู้ใดกัน"
หุ่นชักเชือกมองขึ้นแล้วปากว่า "ข้าบ่รู้" มันตอบ. "ข้าเป็นคนใดกัน. บอกข้าด้วย."
"บ่เป็นอันใดดอก ลูกเอ๋ย. จากนี้ไป ข้าจะร้องเจ้าว่า พีนอคคีโอ. แล้วข้าจักเป็นพ่อของเจ้า. เจ้าจึ่งต้องร้องข้าว่า พ่อ เข้าใจบ่"
"ข้าเข้าใจแล้ว พ่อข้า" มันตอบ พร้อมยิ้ม

วันต่อไปนั้น เจพเพทโทเอาเงินทังหมดให้พีนอคคีโอ เพื่อให้มันไปซื้อพลับเพื่อไปโรงเรียน. 

"ลูกรู้สึกยินดีนักหนา พ่อข้าเอ๋ย" มันปากด้วยความดีใจ
"ไปเสีย เอาเงินไปซื้อพลับซื้อหนังสือเสีย"
แต่ว่า พีนอคคีโอนั้นกลับเอาเงินไปซื้อปี้งานเลี้ยงเหล้น. 

ที่งานเลี้ยงเหล้นนั้น มีคนหลอกเหล้นสองคนเอาหมวกให้พีนอคคีโอ. 
"เอาไปเสีย เผือข้าสองคนให้เจ้า" ขาเจ้าปาก
"เขือเจ้าให้ข้าเพราะอันใดกัน" มันตอบ
"เอาไปเถิด บ่ถ้าถามดอก"
"เจ้ามาอยู่กับเผือข้าเถิด. เรามาเหล้นด้วยกันเน้อ."
แต่พีนอคคีโอนั้นบอกว่า "บ่ได้ดอก. ข้าต้องต้องกลับบ้านกลับเรือนไปหาพ่อแล้ว"
หมู่คนหลอกเหล้นก็เอาเงินฅืนพีนอคคีโอไป.

แต่หว่างมันกลับเรือนนั้น ก็พบแมวชั่วช้าตัวหนึ่งกับหมาป่าน้อยตัวหนึ่ง.
"เอาเงินมาให้เผือเสีย." ขาเจ้าปาก "คันบ่ให้ เผือจะข้าพ่อมึง"
"เอาไปเสีย. อย่า..า..า..ข้าพ่อข้าเลย..ย...ย. ข้ารักเพื่อนนักหนา" มันปากไปไห้ไป.
ขาเจ้าก็ปล้นพีนอคคีโอ.

เมื่อพีนอคคีโอเมือเรือน หญิงฟ้าจึ่งออกมาอีก และถาม
"มีอันใดขึ้น."
พีนอคคีโอนั้นกลับตอบว่า "ข้าโดนตัวมีใจเถื่อนจับ".
ทันใดนั้น ดังของมันก็ยืดออกมา.
"หา นี้อันใดกัน" มันปากด้วยความตกใจ เอามือจับดังตัวเก่า.
หญิงฟ้าจึ่งยิ้มพร้อมส่ายหัวเบ่าๆ แล้วบอกว่า "หากเจ้าปากบ่แท้ ดังของเจ้าจักงอกออกมาเรื่อยๆ"
พีนอคคีโอมองลงพื้นด้วยความอาย.
หญิงฟ้าปากต่อ "บัดเดียวนี้ จ่งกลับไปหาพ่อชายเจพเพทโทพ่อเจ้าเสีย. บัดเดียวนี้ เพื่อนอยู่ในหนองน้ำใหญ่เพราะตามหาเจ้าอยู่" ปากแล้ว ก็หายตัวไป.

พีนอคคีโอพายเรือลำน้อยตามหาเจพเพทโท.
"พ่อข้าอยู่แห่งใดกัน" มันปากกับตัวเก่า.
เมื่อยามที่มัวแต่ว่าในใจว่าได้ยินเสียงเจพเพโทอยู่ในถ้ำอยู่นั้น มันก็บ่ได้ตั้งใจพายเรือตามเสียงนั้นเข้าไปข้างใน.
"เฮ้ย นั้นต้องเป็นพ่อข้าแน่ๆ."
มิหึงมินานก็รู้ตัวว่าทึกอยู่ในท้องปลางัวน้ำตัวใหญ่ตัวหนึ่งกับเจพเพทโท. มันก็แล่นอย่างไวไปหาพ่อ แล้วขาเจ้าสองคนก็กอดกันอย่างแหน้นหนา.
"ลูกอย้านลูกกลัวหลาย พ่อเอ๋ย"
"บ่ถ้าอย้านดอก ลูกเอ๋ย. พ่อจะพาราสองออกไปจากแหล่งนี้คนเดียว."
"ช้าก่อน. ลูกคิดออกแล้ว." ปากแล้วก็เอาขนนกออกมาจากส้ง.
พีนอคคีโอจึ่งเอาขนนกแหย่ฅอปลางัวน้ำ และปลางัวน้ำจึ่งจาม อันเร็ดให้พีนอคคีโอกับเจพเพทโทพุ่งหลุดออกจากตัวปลาและตกลงมาที่ชายหาด.

โดยความดีใจ พีนอคคีโอให้คำหมั้นคำหมายว่าจักมิปากบ่แท้อีกแล้ว. หญิงฟ้าได้ยินจึ่งออกมาอีกแล้วปากว่า

"จื่อคำหมั้นหมายเจ้าไว้ดีๆ แล้วสักวันเจ้าจักได้เป็นลูกอ่อนชายแท้."