Wednesday, December 18, 2013

หนูเมืองกับหนูนา

หนูเมืองกับหนูนา

อันว่า ครั้งหนึ่ง ยังมีหนูเมืองตัวหนึ่ง ไปเอยี้ยมไปอยามลูกพี่ลูกน้องถึงบ้านนอกคอกนา ลูกพี่ลูกน้องแห่งมันก็ได้ดารับต้อน แลนา อันว่า มันหนูนาเป็นหนูผู้บ่วางท่าสักหน้อย แลมันพ้อยรักเสี่ยวหนูเมืองมาก มันจึ่งหากให้การต้อนรับอย่างอบอุ่น แลนา ยามนั้น หนูนาก็ให้หนูเมืองกินทังถั่ว เนยแข็ง แลเข้าจี่หลายหลวงหลาก แลนา ยามนั้น หนูเมืองก็แปลกใจกับของกิน จึ่งเลียลิ้นจาว่า

“ดูราพี่น้องที่รักแพงแห่งข้าเหย ข้าบ่เข้าใจเลยว่าเจ้าทนกินของกินถูกๆ ดายๆ เชื้อนี้ ได้เช่นใด แลนา เอาเถิดข้าคิดว่านั้นเป็นเพราะเจ้าคงจะบ่ช่างหวังหยังอันใดที่ดีกว่านี้ได้ แลนา มากับข้าแล แล้วข้าจักทำให้เจ้าเห็นแนวทางการใช้ชั่วสายใจ ครันเจ้าได้อยู่ในเมืองสักเพียงเจ็ดวัน เจ้าจักแปลกใจว่าเคยทนกับแนวทางกานเป็นอยู่ในบ้านนอกคอกนาได้เช่นใด” ว่าอย่างนั้น

อันว่า บ่เหิงเมินนานนัก ขาหนูสองตัวก็บ่พักเทียวทางเข้าเมืองย้าย แลสุดท้ายทังคู่มาถึงรอดแผวเรือนเซายั้งพักแห่งหนูเมืองในตอนดึก แลนา ยามนั้น มันกล่าวปากจาว่า

“เจ้าคงใคร่ได้เครื่องดื่มช่วยให้สดชื่นขึ้นแรงหลังจากที่เทียวทางมาแสนไกล แลนา” ว่าอย่างนั้น

ยามนั้น มันก็พาเพื่อนเสี่ยวหนูไปยังห้องของกินอันหลวงใหญ่ แหล่งนั้นสองขาก็ได้พบพ้อเข้าน้ำที่เหลืออยู่จากงานเลี้ยงชั้นแก้ว แลนา ยามนั้น สองขาบ่คอยบ่ถ้าช้า จึ่งพากันเร่งรีบกินเข้าจี่หวาน รวมถึงจานหวานอื่นๆ แถมมากมาย แลนา ยามนั้น ทังสองขาก็ได้ยินเสียงเห่าหอน แลนา

“แม่นหยังอันใดนา” หนูนาถาม
“ก็ฝูงหมาเท่านั้นบ่ดาย” หนูเมืองตอบ
“เท่านั้นฤๅ” หนูนาร้อง “ข้าบ่มักเสียงความร้องเชื้อนี้ในหว่างเข้าแลงสักหน้อย แลนา” ว่าอย่างนั้น

ยามนั้น ปากตูก็ไขออก หมาจากนอกตัวใหญ่สองตัวก็แล่นเข้ามา หนูสองตัวจึ่งพากันฟ้าวฟั้งวิดโตนลงมา แล้วพากันแล่นลี้ไป แลนา

“ดูราพี่น้องเหย บัดเดียวนี้ ข้าขอลาก่อนเจ้าที่รักแพง” หนูนาปาก
“เฮ้ย สังมาเร่งรีบพอกเมือนักเล่า”
“อันว่า...” มันหนูนาตอบ “ข้ายินยอมกินถั่ว ในความร่มเอย็น ดีกว่ากินเข้าจี่ในความอย้านกลัว แท้นา" ว่าอย่างนั้น แลนา

ความเล่าเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า "คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก"

No comments:

Post a Comment