Thursday, December 19, 2013

ผัวผู้ใจดี

ผัวผู้ใจดี
อันว่า มีชายคนหนึ่งมีเมียสองคน มันชายมักทนจักตามใจเมียทังสองขาอยู่ชู่ยาม เพราะความรักอันเต็มเปี่ยมที่มันชายมีต่อขาทังสอง แลนา
อันว่า เมียสาวนั้นใคร่ให้ผัวรุ่นกลางคนของสองขาดูหนุ่มเพี้ยวผู้บ่าวผู้แพวชู่ตอน จึ่งได้ถอนผมหงอกออกอย่างชู่เมื่อชู่ยามมา แลนา
เมื่อนั้น ฝ่ายเมียผู้ผ่านขวบเข้าหลายปีแล้วก็ใคร่ให้สามีแลดูเป็นคนกลางคนเหมือนกับตัวเก่าสา สองขาจึ่งคอยถอนผมดำออกมาเพื่อให้เหลือไว้เพียงเเต่ผมหงอกเท่านั้น แลนา
ยามนั้น สามีไปส่องแยงแว่นฅิงก็ผ่อเห็นตัวเก่ามีหัวล้านบ่เหลือผมเลยสักเส้น ก็ถึงกับร้องดิ้นเต้นลั่นเรือนด้วยความตกใจสุดขีด แลนา

ความเล่าเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
"ผู้ที่ตามใจคนอื่นจนเกินไปนั้น ก็บ่เหลือความเป็นตัวเก่า"

หมารับเชิญ

หมารับเชิญ

อันว่า หมาเฝ้าเรือนคนรั่งมีปากชวนเพื่อนที่เป็นหมาข้างทางว่า

"ฅ่ำนี้ที่เรือนเจ้านายข้ามีงานเลี้ยง ข้าขอเชื้อเชิญเจ้าไปร่วมงาน ด้วยนา ข้ารับรองว่าจักมีของกินดีงามล้ำแก้ว กินมากมายทังคืนแลนา" ว่าอย่างนั้น

ยามนั้น หมาข้างทางรับคำเชิญไว้ เเล้วก็ฟ้าวฟั้งไปยังเรือนคนรั่งมีตั้งเเต่หัวฅ่ำ ซ้ำเเทนที่หมาข้างทางจักเข้าทางหน้าเรือน มันกลับพลัดเยือนย่างไปยังครัวหลังเรือน แลนา พอเห็นว่ามีของกินหลายหลวงหลาก มันก็ดีใจสั่นหางไปมา แลนา

ยามนั้น พ่อครัวบ่ตั้งใจเข้ามา เห็นหมาเข้าจึ่งคิดว่า เป็นหมาที่จักมาลักกินเข้าปลา แลนา ยามนั้น มันชายจึ่งจับตัวหมาข้างทาง เหวี่ยงขว้างออกไปทางป่องเอยี้ยมทันที แลนา

ยามนั้น พอหมาตัวอื่นๆ เห็นหมาข้างทางแล่นพร้อมร้องโอดโอยเช่นนั้น จึ่งถามว่าไปงานเลี้ยงเป็นฉันใดพร่อง แลนา

ยามนั้น หมาข้างทางเเกล้งตอบว่าตัวเก่าเมาไปหน้อยจึ่งเข้าบ้านคนรั่งมีบ่ถูก แลนา

ความเล่าเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า "เเขกที่ดีต้องเข้าทางปากตูหน้าชู่ครั้ง"

กาบ้ายอ

กาบ้ายอ

อันว่า หมาไนเห็นกามีเนื้อชิ้นโตอยู่ในปากบ่อ้า จึ่งกล่าวว่า

"ดูราเสี่ยวกาเหย ตาของเพื่อนช่างงามเพี้ยวกับตาเหยี่ยว ปีกก็เป็นเงางามเหมือนปีกนกแหลว แลนา ข้าอยากรู้นักหนาว่าครัน เพื่อนขับร้องความ เสียงของเพื่อนจักม่วนอ่อนชวนใจสักเพียงใด แลนา" ว่าอย่างนั้น

ยามนั้น กาฟังคำป้อยอก็มักใจ ฟ้าวฟั่งไปอ้าปากขับความอวดหมาไน แลนา ยามนั้น เมื่อกาอ้าปาก ชิ้นเนื้อก็หากตกลงมาสู่พื้น แลนา ยามนั้น หมาไนก็เข้าไปคาบเนื้อเเล้วแล่นลี้จากไปทันที แลนา

ความเล่าเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า "คนที่มาเฝ้ายกยอปอปั้น ช่างหวังได้หมากดีจากเรา"

หมาไนกับหมี

หมาไนกับหมี

อันว่า หมาไนเถ้านั่งจากับหมีเถ้าหว่างนั่ง ขาทังสองจาถึงความเป็นมาแห่งสองขาตั้งเเต่รุ่นหนุ่มจนรอดรุ่นเถ้า จาเว้าอย่างสูงอกสูงใจ แลนา

ยามนั้น หมีก็ปากว่า
"ข้านาบ่เคยไปกินคนที่ตายเมี้ยนเเล้วสักเทื่อ แท้นา เจ้ารู้บ่" ว่าอย่างนั้น

หมีอวดในความเก่งความหมอช่างของตัวเก่า แลนา ยามนั้น หมาไนกลับพลัดหัวเบาๆ ว่า
"ครันเจ้าใคร่ให้คนใดนับถือ เจ้าก็บ่ต้องกินคนที่ยังหายใจอยู่ แลเด" ว่าอย่างนั้น แลนา

ความเล่าเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า "ช่วยคนที่ยังไป่ตาย ช่างเป็นที่ดีนับถือกว่าช่วยคนที่ตายไปเเล้ว"

Wednesday, December 18, 2013

คนขี้เหนียวกับเงินฅำ

คนขี้เหนียวกับเงินฅำ

อันว่า มีชายคนหนึ่งเป็นคนขี้เหนียว มันชายมักจักเทียวเอาเข้าของฝังดิน ไว้รอบๆ บ้านทังสิ้น บ่ยอมเอามาใช้กินจ่ายให้ออกหมาก แลนา

ยามนั้น มันชายก็อย้านกลัวว่าจักบ่ปลอดพ้นสิ่งร้าย ครันฝังเงินฅำไว้หลายเเห่ง มันจึ่งขายเข้าของบ่แบ่งผู้ใดให้ทังหมดเสี้ยง เเล้วซื้อเงินฅำเเท่งหนึ่ง มาฝังไว้ถึงที่หลังเรือน เเล้วหมั่นเยือนไปผ่อดูชู่วัน แลนา

ยามนั้น บ่าวรับใช้ผู้หนึ่งใครรู้ จึ่งเเอบลักตามไปดูไปเบิ่งที่หลังเรือนสุด เเล้วก็ขุดเอาฅำเเท่งไปเสีย แลนา

ยามนั้น ชายขี้เหนียวมาพบพ้อหลุมอันว่างเปล่าในวันต่อมาก็เสียใจ มันร้องห่มร้องไห้ไปบอกเพื่อนบ้านคนหนึ่ง แลนา ยามนั้น เพื่อนบ้านจึ่งเเนะนำปากจาเสียดแทงว่า

"ดูราท่านเหย ท่านก็เอาก้อนดินจี่ใส่ในหลุมเเล้วคิดว่าเป็นเงินฅำแล ย้อนถึงอย่างใดท่านก็บ่เอาออกมาใช้อยู่เเล้ว แท้นา" ว่าอย่างนั้น แลนา

ความเล่าเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า "ของมีค่า ครันไป่เอามาทำมาเร็ดให้ออกหมากก็ช่างเป็นของไร้ค่า"

หนูเมืองกับหนูนา

หนูเมืองกับหนูนา

อันว่า ครั้งหนึ่ง ยังมีหนูเมืองตัวหนึ่ง ไปเอยี้ยมไปอยามลูกพี่ลูกน้องถึงบ้านนอกคอกนา ลูกพี่ลูกน้องแห่งมันก็ได้ดารับต้อน แลนา อันว่า มันหนูนาเป็นหนูผู้บ่วางท่าสักหน้อย แลมันพ้อยรักเสี่ยวหนูเมืองมาก มันจึ่งหากให้การต้อนรับอย่างอบอุ่น แลนา ยามนั้น หนูนาก็ให้หนูเมืองกินทังถั่ว เนยแข็ง แลเข้าจี่หลายหลวงหลาก แลนา ยามนั้น หนูเมืองก็แปลกใจกับของกิน จึ่งเลียลิ้นจาว่า

“ดูราพี่น้องที่รักแพงแห่งข้าเหย ข้าบ่เข้าใจเลยว่าเจ้าทนกินของกินถูกๆ ดายๆ เชื้อนี้ ได้เช่นใด แลนา เอาเถิดข้าคิดว่านั้นเป็นเพราะเจ้าคงจะบ่ช่างหวังหยังอันใดที่ดีกว่านี้ได้ แลนา มากับข้าแล แล้วข้าจักทำให้เจ้าเห็นแนวทางการใช้ชั่วสายใจ ครันเจ้าได้อยู่ในเมืองสักเพียงเจ็ดวัน เจ้าจักแปลกใจว่าเคยทนกับแนวทางกานเป็นอยู่ในบ้านนอกคอกนาได้เช่นใด” ว่าอย่างนั้น

อันว่า บ่เหิงเมินนานนัก ขาหนูสองตัวก็บ่พักเทียวทางเข้าเมืองย้าย แลสุดท้ายทังคู่มาถึงรอดแผวเรือนเซายั้งพักแห่งหนูเมืองในตอนดึก แลนา ยามนั้น มันกล่าวปากจาว่า

“เจ้าคงใคร่ได้เครื่องดื่มช่วยให้สดชื่นขึ้นแรงหลังจากที่เทียวทางมาแสนไกล แลนา” ว่าอย่างนั้น

ยามนั้น มันก็พาเพื่อนเสี่ยวหนูไปยังห้องของกินอันหลวงใหญ่ แหล่งนั้นสองขาก็ได้พบพ้อเข้าน้ำที่เหลืออยู่จากงานเลี้ยงชั้นแก้ว แลนา ยามนั้น สองขาบ่คอยบ่ถ้าช้า จึ่งพากันเร่งรีบกินเข้าจี่หวาน รวมถึงจานหวานอื่นๆ แถมมากมาย แลนา ยามนั้น ทังสองขาก็ได้ยินเสียงเห่าหอน แลนา

“แม่นหยังอันใดนา” หนูนาถาม
“ก็ฝูงหมาเท่านั้นบ่ดาย” หนูเมืองตอบ
“เท่านั้นฤๅ” หนูนาร้อง “ข้าบ่มักเสียงความร้องเชื้อนี้ในหว่างเข้าแลงสักหน้อย แลนา” ว่าอย่างนั้น

ยามนั้น ปากตูก็ไขออก หมาจากนอกตัวใหญ่สองตัวก็แล่นเข้ามา หนูสองตัวจึ่งพากันฟ้าวฟั้งวิดโตนลงมา แล้วพากันแล่นลี้ไป แลนา

“ดูราพี่น้องเหย บัดเดียวนี้ ข้าขอลาก่อนเจ้าที่รักแพง” หนูนาปาก
“เฮ้ย สังมาเร่งรีบพอกเมือนักเล่า”
“อันว่า...” มันหนูนาตอบ “ข้ายินยอมกินถั่ว ในความร่มเอย็น ดีกว่ากินเข้าจี่ในความอย้านกลัว แท้นา" ว่าอย่างนั้น แลนา

ความเล่าเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า "คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก"

กากับนกยูง

กากับนกยูง

อันว่า ยามกาตัวหนึ่งนั้น มันทึกเทียวย่างเหล้น เลยล้ำข้ามเส้นไปในทุ่ง ที่ฝูงนกยูงมักพากันย่างเทียว มันก็ได้เหลียวพบพ้อกับขนนกกลุ่มหนึ่ง อันร่วงหล่นมาถึงพื้นจากฝูงนกยูงยามมันผลัดขน ยามนั้น กาผูกขนนกเหล่านั้นไว้ที่หาง แลเทียวย่างวางท่าตรงซื่อไปยังฝูงนกยูง แลนา ยามนั้น กาย่างเข้าไปใกล้ ฝูงนกยูงก็ได้พบพ้อว่าเขาถูกหลอก จึ่งบอกชวนกันย่างซื่อเข้าไปหาตัวกา แล้วจึ่งพากันจิกมัน แลถอนขนอันบ่แท้แห่งมันเสีย แลนา ยามนั้น กาบ่ช่างทำอันใดได้ นอกจากไสหัวกลับเมือไปยังฝูงแห่งตัวเก่า ผู้เฝ้าแลดูท่าทางท่าทีแห่งมันอยู่ห่างๆ ยามนั้น ฝูงกาเขายินกวนใจแท้ แก่นกตัวนี้เช่นกัน แลกล่าวแก่มันว่า "ดูรามึงกาเหย ขนนกงามแก้วอย่างเดียว บ่ช่วยมึงให้เป็นนกชั้นสูงได้ดอก" ว่าอย่างนั้น แลนา

ความเล่าเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า "ความงามในใจคือความงามอันเที่ยงแท้"