Sunday, June 21, 2015

ผู้ผิดทางเมืองขั้นตายกับแม่

ผู้ผิดทางเมืองขั้นตายกับแม่

ครั้งคราหนึ่ง หึงนานมาแล้ว มีลูกอ่อนค้อหนึ่งลักเอาหนังสือของเพื่อนฝูงกลับคืนมาเรือน แม่ของลูกอ่อนเห็น แต่แทนที่จักอยุดห้ามและสั่งให้เอาไปคืน พลัดกลับดันกล่าวชื่นชมว่าลูกของตัวนั้น เก่ง อันเร็ดให้ลูกอ่อนค้อนั้น ได้ใจลักเล็กเอาน้อยของผู้อื่นนำมาให้แม่อยู่เรื่อย ๆ แม่ของมันก็เปิดเผยความเพิงพอใจทุกครั้งทุกคราว

ครันใหญ่กล้าหน้าบานเป็นบ่าวมันก็เข้าไป ลักเอาของที่เรือนอย้าวหลังหนึ่งและข้าผู้เป็นเจ้าของเรือนตาย

เมื่อเจ้าหน้าที่บ้านเมืองจับตัวได้จึ่งถูกตัดสินให้ตัดสายใจ
ผู้เป็นแม่รู้แจ้งเห็นข่าวก็ร้องไห้ไหม้ใจตีอกชนตัววิ่งแล่นตามลูกของตัวพร้อมกับร่ำไห้ว่า

“โท่ลูกเอย เร็ดอันใดเจ้าถึงเร็ดผิดคิดร้ายถึงเพียงนี้” 

"แม่อย่าร้องไห้เลย” ผู้ผิดทางเมืองผู้เป็นลูกชายกล่าวเสียงเย็นชาขานิ่ง
“ตอนที่ลูกเป็นลูกอ่อน เที่ยวลักเอาของผู้อื่นมาให้ ครันถ้าแม่ดุด่าสั่งสอนแทนที่จักชื่นชมให้ท้าย วันนี้ลูกจักจำต้องถูกตัดสายใจคา”

ความเล่าขานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า "รักวัวให้ผูก รักลูกให้ตี อยากให้ลูกให้ดีต้องอบรมสั่งสอน"

No comments:

Post a Comment